วันนี้เรามาพูดถึงเรื่องราวสุดสะเทือนใจที่กำลังเป็นข่าวใหญ่ในจังหวัดแพร่ นั่นคือ ปิดตำนาน “ลุงตุ่น” สัปเหร่อเมืองแพร่ ชายชราที่อุทิศชีวิตดูแลป่าช้าจีนยาวนานถึง 40 ปี จนกระทั่งจากไปอย่างเงียบๆ ทิ้งไว้เพียงสุนัขสีขาวตัวโปรดที่นอนเฝ้าศพอย่างจงรักภักดี เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ข่าวอาชญากรรม แต่เป็นเรื่องราวชีวิตที่เต็มไปด้วยความทุ่มเทและความเหงาในวัยชรา
ปิดตำนาน “ลุงตุ่น” สัปเหร่อเมืองแพร่
เหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อเวลา 14.30 น. วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2567 ร.ต.ท.ธนาวุฒิ อนุสนธิ์ รองสารวัตรสอบสวน สภ.เมืองแพร่ ได้รับแจ้งมีผู้เสียชีวิตในห้องพักภายในป่าช้าจีน ต.นาจักร อ.เมืองแพร่ จ.แพร่ เจ้าหน้าที่รีบประสานแพทย์เวรโรงพยาบาลแพร่และทีมกู้ภัยแพร่ไปตรวจสอบทันที
เมื่อไปถึงที่เกิดเหตุ สิ่งแรกที่เห็นคือสุนัขเพศเมียสีขาวตัวหนึ่งวนเวียนอยู่รอบห้องพักอย่างกระวนกระวาย ภายในห้องพบร่างของ นายตุ่น พิมพ์สาร หรือที่ชาวแพร่รู้จักในนาม “ลุงตุ่น” อายุ 80 ปี เสียชีวิตมาแล้วเกิน 2 วัน สภาพนอนตะแคงคุกเข่า ไม่สวมเสื้อผ้า มีผ้าห่มสีแดงคลุมร่างไว้หลวมๆ การตรวจสอบเบื้องต้นไม่พบร่องรอยการต่อสู้หรือถูกฆ่า ผู้ตายมีประวัติป่วยหลายโรค เดินเหินลำบาก และอยู่คนเดียวในป่าช้านานแสนนาน
ปิดตำนาน “ลุงตุ่น” สัปเหร่อเมืองแพร่ ชีวิตสุดท้ายเรียบง่าย
น.ส.ฝน อายุ 35 ปี หลานสาวของลุงตุ่น เล่าว่า เธอมาที่ป่าช้าเพื่อเอาผ้าอ้อมผู้ใหญ่ให้ตา แต่ไม่กล้าเข้าไปในห้อง จึงยืนเรียกจากข้างนอก ไม่มีเสียงตอบ จึงเรียกพี่ชายและทีมกู้ภัยมาช่วยตรวจสอบ สุดท้ายพบว่าลุงตุ่นเสียชีวิตแล้ว ล่าสุดยังมีคนเอาข้าวมาให้เมื่อบ่ายวันที่ 12 ก.พ. และลุงยังโต้ตอบได้ปกติ
แพทย์เวรยืนยันว่าร่างกายเริ่มเน่าและมีกลิ่น คาดว่าเสียชีวิตจากโรคประจำตัวกำเริบ ญาติไม่ติดใจการเสียชีวิต เตรียมรับศพไปประกอบพิธีตามประเพณี
สำหรับลุงตุ่น ชาวแพร่รู้จักดีในฐานะสัปเหร่อและภารโรงป่าช้าจีนมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2526 หรือกว่า 40 ปี ถึงแม้ป่าช้าจะหยุดเผาศพชั่วคราวเนื่องจากพิพาทที่ดินระหว่าง อบต.นาจักรและเทศบาลเมืองแพร่ แต่ลุงตุ่นก็ยังยืนหยัดอยู่ที่นี่จนวาระสุดท้าย
ชีวิตและผลงานของลุงตุ่น สัปเหร่อผู้ทุ่มเท
- ดูแลป่าช้าจีนมากว่า 40 ปี ตั้งแต่ปี 2526
- อาศัยอยู่คนเดียวในห้องพักภายในป่าช้า
- มีสุนัขสีขาวคู่ใจที่จงรักภักดี เฝ้าศพจนเจ้าหน้าที่มา
- ป่วยหลายโรค แต่ไม่เคยย้ายออกจากที่อยู่
- เป็นที่รักของชาวบ้านในพื้นที่
เรื่องราวของลุงตุ่นทำให้หลายคนซึ้งใจ โดยเฉพาะภาพสุนัขสีขาวที่นอนเฝ้าศพ แสดงให้เห็นถึงความผูกพันระหว่างคนกับสัตว์ ลุงตุ่นคือสัญลักษณ์ของความรับผิดชอบต่อหน้าที่ แม้จะเหงาและลำบากเพียงใด ในยุคที่คนหนุ่มสาวหลีกเลี่ยงงานแบบนี้ ลุงตุ่นเลือกที่จะอยู่เคียงข้างป่าช้าจนสิ้นใจ
นอกจากนี้ ยังสะท้อนปัญหาคนชราอยู่คนเดียวในสังคมไทยที่เพิ่มมากขึ้น ควรมีหน่วยงานช่วยเหลือมากกว่านี้ เช่น สายด่วนสุขภาพจิต หรือบริการเยี่ยมบ้านสำหรับผู้สูงอายุ
ปิดตำนาน “ลุงตุ่น” สัปเหร่อเมืองแพร่ อาจเป็นจุดจบของยุคหนึ่ง แต่เรื่องราวจะอยู่ในใจชาวแพร่ตลอดไป ชีวิตของลุงสอนให้เราเห็นคุณค่าของความจงรักภักดีและการอุทิศตน หากคุณมีเรื่องราวคล้ายๆ นี้ในพื้นที่ของคุณ ลองแชร์ในคอมเมนต์ด้านล่าง หรือกดไลค์แชร์เพื่อให้เรื่องดีๆ นี้แพร่กระจายต่อไปนะครับ
ที่มา – ปิดตำนาน “ลุงตุ่น” สัปเหร่อเมืองแพร่ อยู่ดูแลป่าช้าจีนนาน 40 ปี เสียชีวิตแล้ว
